Radyal Tünel Sendromu

Dirseğin dış kenarından başlayıp ön kolun üst ve dış kısmına doğru yayılan inatçı ağrılar, klinik pratikte sıklıkla ilk olarak lateral epikondilit (tenisçi dirseği) şeklinde değerlendirilir. Ancak lateral epikondilit için uygulanan uygun tedavilere rağmen devam eden, özellikle tornavida çevirme, kavanoz açma veya avuç içini yukarı döndürme gibi hareketlerle belirginleşen proksimal dorsoradyal ön kol ağrısında radyal tünel sendromu (RTS) ayırıcı tanıda düşünülmelidir.

Radyal tünel sendromu; radyal sinirin derin dalı/posterior interosseöz sinir bölgesinde oluştuğu düşünülen mekanik irritasyon veya kompresyonla ilişkili, ağrının ön planda olduğu klinik bir sendromdur.

Ağrının ön planda olduğu ve objektif nörolojik bulgunun bulunmadığı bu tablonun ayrı bir hastalık olarak tanımlanması literatürde tartışmalıdır; bazı yazarlar “radyal tünel sendromu” teriminin yalnızca nörolojik bulgusu olan olgular için kullanılması gerektiğini savunmaktadır.

Klinik İpucu — Karakteristik Ayrım:

Klasik RTS’de belirgin kutanöz duyu kaybı ve objektif motor güçsüzlük beklenmez. Bu seviyedeki derin radyal sinir dallarının belirgin bir kutanöz duyu dağılımı yoktur; buna karşılık eklem ve derin yumuşak dokulara uzanan duyusal lifler içerir. Bu nedenle tablo, parmaklarda uyuşma veya belirgin kuvvet kaybından ziyade, proksimal dorsoradyal ön kolda derin ve yaygın bir ağrı şeklinde hissedilebilir.

RTS ile lateral epikondilit arasındaki klinik örtüşme, tanının gecikmesine veya tedavinin farklı bir patolojiye yönelmesine neden olabilir. Doğru bir klinik yaklaşım, radyal sinirin bu bölgedeki anatomik seyrini ve olası sıkışma noktalarını değerlendirmekle başlar.

Radyal Tünel Anatomisi

Radyal sinir distal kolda lateral intermüsküler septumu geçerek brakialis ile brakioradyalis arasından dirsek ön-dış bölgesine ilerler. Dirsek çevresinde, genellikle radiokapitellar eklem yakınında yüzeyel ve derin dallarına ayrılır:

• Yüzeyel Radyal Sinir: Ön kolun dış kenarından el sırtına doğru ilerleyen, esas olarak kutanöz duyu taşıyan daldır.
• Derin Dal / Posterior İnterosseöz Sinir (PIN): Radyal sinirin derin dalı, supinator kası içerisinden geçtikten sonra posterior interosseöz sinir (PIN) olarak devam eder; supinator ve ön kolun birçok ekstansör kasının motor innervasyonuna katkıda bulunur.

Radyal tünel yaklaşık 5 cm uzunluğunda olup proksimalde radiokapitellar eklem çevresinden başlayarak supinator kasının distal kenarına kadar uzanır. Tünelin lateral sınırında brakioradyalis, ekstansör karpi radialis longus (ECRL) ve ekstansör karpi radialis brevis (ECRB); medial sınırında biseps tendonu ve brakialis; tabanında ise radiokapitellar eklem kapsülü yer alır.

Radyal tünel anatomisi kişiden kişiye değişkenlik gösterebilir; bu varyasyonlar hem klinik bulguların hem de cerrahi dekompresyon alanlarının farklılaşmasına neden olabilir.

Olası Anatomik Sıkışma Noktaları

Literatürde radyal tünel boyunca birkaç olası kompresyon noktası tanımlanmıştır; klasik olarak beş bölge üzerinde durulur:

1. Radyal Baş Çevresindeki Yapılar: Radyal başın ve radiokapitellar eklemin önündeki fibröz bantlar sinir üzerinde potansiyel bası oluşturabilir.
2. Radial Rekürren Damarlar (Leash of Henry): Radial rekürren damarların siniri çaprazlayan dalları ve bunlara eşlik eden fibröz yapılar potansiyel kompresyon noktası oluşturabilir.
3. ECRB Kası Kenarı: ECRB kasının proksimal tendinöz/fasyal kenarı sinir üzerinde potansiyel bası oluşturabilir.
4. Frohse Arkı (Arcade of Frohse): Supinator kasının yüzeyel başının proksimal kenarında yer alır. Frohse arkı, radyal sinirin derin dalının sıkışması açısından literatürde en sık bildirilen anatomik bölgelerden biridir. Arcade of Frohse’nin yapısı bireyler arasında değişebilir ve bazı kişilerde daha belirgin fibröz karakter gösterebilir; bu durum ön kol rotasyonları sırasında sinir üzerindeki mekanik bası veya gerilimi artırabilir.
5. Supinator Kasının Distal Kenarı: Supinator kasının distal kenarı, sinirin kas içerisinden çıkarak posterior kompartmana geçtiği bir diğer olası kompresyon bölgesidir.

Bu anatomik yapılara ek olarak, tekrarlayan pronasyon-supinasyon sırasında kas ve fasyal yapıların oluşturduğu dinamik basınç değişiklikleri semptomların ortaya çıkmasına katkıda bulunabilir.

Radyal Tünel Sendromu Neden Olur?

Radyal tünel sendromunun etyolojisi, tek bir nedensel faktörden ziyade anatomik yatkınlık ile mekanik yüklenmenin etkileşimi çerçevesinde değerlendirilir. RTS’nin patofizyolojisi güncel literatürde halen tartışmalı bir alan olmaya devam etmekle birlikte, olası mekanizmalar başlıca şu faktörler etrafında incelenir:

1. Tekrarlayan Ön Kol Rotasyonları ve Dinamik Mekanik Yüklenme

Tekrarlayan pronasyon-supinasyon hareketleri ve özellikle dirençli supinasyon, radyal tünel basıncını ve sinir üzerindeki mekanik stresi artırabilir. Ön kol rotasyonları sırasında supinator kasının ve komşu fasyal yapıların kasılıp gerilmesi, sinir trasesi boyunca dinamik bir kompresyon veya traksiyon etkisi yaratabilir.

2. Anatomik Yapı ve Fibröz Varyasyonlar

Radyal tünel içerisindeki anatomik sınırların yapısı bireyler arasında değişkenlik gösterir. Frohse arkının bazı bireylerde daha belirgin fibröz bir yapıda olması, sinirin geçiş bölgesinde mekanik basıya yatkınlık oluşturabilir. Benzer şekilde, radial rekürren damarların (Leash of Henry) fasyal kılıfları veya ECRB kasının tendinöz kenarı olası mekanik irritasyon odakları arasında sayılır.

3. Mesleki ve Sportif Aktiviteler

Tekrarlayan güçlü pronasyon-supinasyon, kavrama ve el bileği ekstansiyonu gerektiren aktiviteler semptomların ortaya çıkmasına veya alevlenmesine katkıda bulunabilir; ancak tek başına RTS’nin kanıtlanmış nedeni olarak kabul edilmez.

4. Yer Kaplayan Lezyonlar ve Travma

Ganglion, lipom, bicipitoradial bursit veya diğer yer kaplayan lezyonlar seçilmiş olgularda derin radyal sinir üzerinde yapısal basıya neden olabilir. Ayrıca dirsek çevresi travmaları, kırık/çıkık sekelleri veya posttravmatik skar dokuları bazı hastalarda sekonder sinir irritasyonu ya da kompresyonuna katkıda bulunabilir.

Radyal Tünel Sendromunun Belirtileri Nelerdir?

RTS’de temel klinik yakınma ağrıdır; objektif motor kayıp tipik değildir. Semptomlar sinsi başlayabilir ve aktivite düzeyine bağlı olarak dalgalı seyredebilir.

Tipik Klinik Bulgular

• Proksimal Dorsoradyal Ön Kol Ağrısı: Ağrı, lateral epikondilin distalinde, supinator kas kitlesi ve radyal tünelin anatomik trasesi üzerinde yoğunlaşır; proksimal dorsoradyal ön koldan distale doğru yayılabilir.
• Ağrının Karakteri: Genellikle ön kol kaslarının derininde hissedilen künt, sızlayıcı veya bazen yanıcı bir ağrı şeklinde tarif edilir.
• Radyal Tünel Palpasyon Hassasiyeti: Radyal tünel üzerinde, özellikle lateral epikondilin 2–5 cm distalindeki bölgede palpasyonla hastanın tipik ağrısının yeniden oluşturulması RTS’nin en sık bildirilen muayene bulgularındandır.
• Ağrıya Bağlı Güçsüzlük Algısı: Hastaların tarif ettiği güçsüzlük çoğu zaman ağrıya bağlı kullanım kısıtlanması veya inhibisyonla ilişkili olabilir; objektif motor denervasyon güçsüzlüğü RTS için tipik değildir.
• İstirahat ve Gece Semptomları: Bazı hastalarda yoğun kullanım sonrasında veya geceleri ağrı devam edebilir.

Kutanöz duyu kaybı RTS’nin tipik bir özelliği değildir; ancak bazı hastalar iyi lokalize edilemeyen parestezik yakınmalar tarif edebilir. Parmak veya başparmak ekstansiyonunda gerçek, objektif güç kaybı saptanması durumunda izole RTS’den ziyade PIN sendromu veya başka bir radyal nöropati düşünülmelidir.

Hangi Hareketler Ağrıyı Artırabilir?

Radyal tünel içi mekanik stresi artıran günlük aktiviteler semptomları provoke edebilir:

• Tornavida, anahtar veya kavanoz kapağı çevirmek: Dirençli supinasyon ve tekrarlayan ön kol rotasyonu gerektiren hareketler.
• Kuvvetli kavrama gerektiren işler: Özellikle kavramanın el bileği ekstansiyonu veya ön kol rotasyonuyla birlikte yapıldığı aktiviteler.
• Kombine dirsek ve ön kol hareketleri: Dirsek ekstansiyondayken tekrarlanan pronasyon-supinasyon.

Bu belirtilerin hiçbiri tek başına RTS’ye özgü değildir; lateral epikondilit başta olmak üzere diğer lateral dirsek ve proksimal ön kol patolojileriyle klinik örtüşme sıktır.

Radyal Tünel Sendromu mu, Tenisçi Dirseği mi?

Lateral dirsek ve proksimal ön kol ağrılarında en sık karşılaşılan klinik ikilem, radyal tünel sendromu ile lateral epikondilitin (tenisçi dirseği) birbirinden ayırt edilmesidir. Bu iki tablo sıklıkla birbiriyle karışabilir ve bazı hastalarda eşzamanlı olarak bulunabilir. Tedaviye dirençli lateral dirsek ağrılarında RTS eşlik eden veya alternatif bir tanı olarak yeniden değerlendirilmelidir.

İki klinik tablonun ayırıcı tanısında dikkat edilen temel parametreler şunlardır:

Radyal Tünel Sendromu ile Posterior İnterosseöz Sinir (PIN) Sendromu Arasındaki Fark

Radyal sinirin derin dalı ve PIN aynı anatomik yapının devamı niteliğinde olsa da, oluşturdukları iki klinik tablo birbirinden belirgin özelliklerle ayrılır:

• Radyal Tünel Sendromu: Tabloya ağrı hakimdir. Parmak ve başparmak ekstansiyonunda objektif bir motor felç veya belirgin kas kuvvet kaybı saptanmaz. Standart EMG/NCS incelemeleri sıklıkla normal kalır.
• PIN Sendromu: PIN sendromunda motor güçsüzlük ön plandadır; ağrı bulunabilir ancak klinik tablonun temel özelliği değildir. El bileği ekstansiyonu genellikle korunur; ECRL’nin korunup ECU’nun etkilenmesi nedeniyle ekstansiyon sırasında radial deviasyon görülebilir. Hastalar parmakların metakarpofalangeal (MCP) eklemlerini kaldırmakta güçlük çeker; başparmak ekstansiyonunda da belirgin güçsüzlük veya düşüklük görülür. PIN sendromunda EMG incelemelerinde denervasyon potansiyelleri ve aksonal hasar bulguları saptanabilir.

Radyal Tünel Sendromu Nasıl Teşhis Edilir?

RTS tanısı, laboratuvar veya görüntüleme yöntemlerinden ziyade ayrıntılı bir klinik değerlendirmeye dayanır. Tanı çoğu zaman diğer lateral dirsek ağrısı nedenlerinin dışlanmasını da gerektirir. Patognomonik tek bir test bulunmadığından tanı; öykü, palpasyon ve provokasyon manevralarının birlikte ele alınmasıyla şekillenir.

1. Radyal Tünel Palpasyonu

Lateral epikondilin yaklaşık 2–5 cm distalindeki radyal tünel trasesine palpasyon uygulanır. Bu manevrayla hastanın tipik ağrısının yeniden oluşturulması, RTS klinik serilerinde en sık bildirilen muayene bulgularından biridir.

2. Dirençli Supinasyon Testi

Dirsek ekstansiyondayken hastanın ön kol supinasyonuna direnç uygulanır. Dirençli supinasyon sırasında radyal tünel bölgesindeki mekanik yük ve sinir çevresi gerilim artabileceğinden tipik ağrı provoke olabilir.

3. Dirençli Orta Parmak Ekstansiyon Testi (Maudsley Testi)

Dirsek ekstansiyondayken orta parmağın geriye doğru kaldırılmasına karşı direnç uygulanmasıdır. Orta parmak ekstansiyonunun RTS’de hangi yapıyı provoke ettiği kesin değildir; test hem radyal tünel bölgesinde hem de ortak ekstansör tendon kökeninde yük oluşturabileceğinden özgüllüğü sınırlıdır. Bu nedenle tek başına tanı koydurucu bir test olarak değerlendirilmemelidir.

Tanısal Lokal Anestezik Enjeksiyonun Yeri

Radyal tünel içine yapılan lokal anestezik enjeksiyon sonrası tipik ağrının geçici olarak azalması tanıyı destekleyebilir. Ancak anestetiğin lateral epikondil bölgesine yayılması lateral epikondilit ağrısını da azaltabileceğinden sonuç dikkatle yorumlanmalıdır.

EMG Normal Çıkarsa Radyal Tünel Sendromu Yok mudur?

RTS’de genellikle büyük motor liflerde standart elektrodiagnostik yöntemlerle saptanabilecek belirgin akson kaybı veya iletim bloğu oluşmadığından EMG/NCS normal kalabilir. Standart elektrodiagnostik çalışmalar RTS’nin ağrı ağırlıklı klinik tablosunu güvenilir biçimde doğrulayan bir test değildir.

Elektrodiagnostik incelemeler daha çok;

• PIN nöropatisi,
• Daha proksimal radyal nöropati,
• Brakiyal pleksus lezyonları,
• Servikal radikülopati

gibi alternatif nörolojik nedenlerin değerlendirilmesinde yardımcıdır. Normal bir EMG/NCS sonucu RTS’yi dışlamaz.

Ultrasonografi ve MR Gerekli midir?

• Manyetik Rezonans Görüntüleme (MR): MR çoğu RTS olgusunda normal olabilir; seçilmiş hastalarda ganglion, lipom veya diğer kitle lezyonlarını, çevre eklem patolojilerini veya PIN dağılımındaki kaslarda denervasyonla uyumlu değişiklikleri araştırmak için kullanılabilir.
• Nöromüsküler Ultrasonografi (USG): Sinirin radyal tünel içindeki seyrini, çevre anatomik ilişkileri ve olası yer kaplayan lezyonları incelemede kullanılabilir. Ancak RTS için kabul edilmiş tek bir ultrasonografik tanı kriteri veya standart kesit alanı eşik değeri bulunmamaktadır. 2024 tarihli, 35 hastayı içeren küçük bir çalışmada nöromüsküler ultrasonun RTS ile lateral epikondilit ayrımında %92,6 duyarlılık ve %80 özgüllük gösterdiği bildirilmiştir; ancak örneklem küçüktür ve bulguların daha geniş çalışmalarla doğrulanması gerekir. Yöntem henüz altın standart bir tanı aracı düzeyine ulaşmamıştır.

Radyal Tünel Sendromu Nasıl Tedavi Edilir?

Radyal tünel sendromunda tedavi yaklaşımı hastaların büyük çoğunluğunda cerrahi dışı (konservatif) yöntemlerle başlar. RTS’nin patofizyolojisi ve konservatif tedavi protokollerine ilişkin literatür verileri heterojen olmakla birlikte; klinik pratikte temel amaç radyal tünel bölgesindeki mekanik yüklenmeyi azaltmak, ağrıyı kontrol etmek ve fonksiyonu sürdürmektir.

Cerrahi girişimler, genellikle yeterli süre uygulanmış cerrahi dışı tedavilere yanıt vermeyen, belirgin ve günlük yaşamı kısıtlayan dirençli ağrısı bulunan olgularda değerlendirilir.

1. Aktivite Düzenlemesi ve Ergonomik Önlemler

İlk basamaklardan biri, semptomları provoke eden mekanik yüklenmeleri azaltacak aktivite düzenlemeleridir:

• Rotasyonel Yüklerin Azaltılması: Tekrarlayan ve dirençli ön kol pronasyon-supinasyon hareketlerinden (örneğin tornavida çevirme, sert kapakları zorlama) kaçınılması veya ergonomik araçların tercih edilmesi.
• Kavrama Stratejileri: Uzun süreli dirsek ekstansiyonu, ön kol pronasyonu ve el bileği fleksiyon/ekstansiyonunun semptomları artırdığı pozisyonlardan kaçınılması; ağır nesnelerin taşınmasında kuvvet dağılımına dikkat edilmesi.
• Çalışma Ortamı Ayarlamaları: Masa başı veya el aletleri kullanılan işlerde dirseğin ve el bileğinin uzun süre zorlayıcı açılarda kalmasını engelleyecek düzenlemelerin yapılması.

2. Atelleme (Splintleme)

RTS’de atel kullanımının amacı; ağrıyı provoke eden hareketleri ve tekrarlayan yüklenmeyi sınırlandırarak semptom kontrolüne yardımcı olmaktır.

• Uygulama Şekli: Çıkarılabilir el bileği veya ön kol splintleri, semptomları artıran hareketleri sınırlamak amacıyla kullanılabilir; optimal splint tipi ve pozisyonu için güçlü karşılaştırmalı kanıt bulunmamaktadır.
• Kullanım Rejimi: Splintler bazı hastalarda aktivite sırasında veya gece dönemlerinde semptomlara göre kullanılabilir. Tek bir atel modelinin veya protokolünün mutlak üstünlüğünü gösteren yüksek kaliteli veri sınırlı olduğundan, atelleme hastanın klinik tablosuna göre bireyselleştirilir.

3. İlaç Tedavisi (Medikal Yaklaşım)

İlaç tedavisinin temel amacı semptomatik ağrı kontrolüdür. Bu ilaçların RTS’nin doğal seyrini değiştirdiğine dair kanıt yoktur.

• Analjezik ve Antiinflamatuvarlar: Kısa süreli sistemik nonsteroid antiinflamatuvar ilaçlar (NSAİİ) veya parasetamol semptomatik dönemlerde ağrıyı hafifletmek için kullanılabilir. İlaç kullanım süresi ve seçimi hastanın yaşı, kardiyovasküler, renal ve gastrointestinal risk faktörleri dikkate alınarak belirlenmelidir.
• Nöropatik Ajanlar Hakkında: RTS’ye özgü olarak gabapentinoid veya diğer nöropatik ağrı ilaçlarının rutin kullanımını destekleyen yeterli kanıt bulunmamaktadır.

4. El Terapisi ve Egzersiz

El terapisi ve sinir mobilizasyonu klinik uygulamada kullanılmakla birlikte, RTS’ye özgü yüksek kaliteli randomize çalışmalar sınırlıdır; bu nedenle etkinliğin büyüklüğü net değildir.

• Sinir Mobilizasyonu: Radyal sinir mobilizasyon egzersizleri bazı rehabilitasyon programlarında kullanılmaktadır; amaç sinir ve çevre dokular arasındaki hareketliliği desteklemektir, ancak RTS’ye özgü etkinlik kanıtı sınırlıdır. Bu manevralar semptomları belirgin biçimde provoke etmeyecek kontrollü dozda uygulanmalıdır.
• Kas Dengesinin Desteklenmesi: Gerginlik ve fonksiyonel kısıtlılığa göre germe, manuel terapi ve semptom kontrollü kademeli kuvvetlendirme egzersizleri programa eklenebilir.

RTS’de konservatif tedavinin ideal süresi ve hangi kombinasyonun en etkili olduğu konusunda fikir birliği yoktur; tedavi yanıtı düzenli klinik değerlendirmeyle izlenmelidir.

Radyal Tünel Çevresi Enjeksiyon Tedavileri

Konservatif takip sürecinde yeterli yanıt alınamayan olgularda radyal tünel bölgesine enjeksiyon uygulamaları düşünülebilir.

1. Tanısal Lokal Anestezik Enjeksiyonu

Radyal tüneldeki maksimum hassasiyet bölgesi veya derin radyal sinir/PIN çevresi hedeflenerek lokal anestezik enjeksiyonu uygulanabilir.

• Klinik Yorum: Enjeksiyon sonrası hastanın tipik ağrısında belirgin ve geçici azalma tanıyı destekleyebilir.
• Teknik Nüans: Anestetiğin kontrolsüz yayılımı nedeniyle dikkatli olunmalıdır; özellikle anestetiğin lateral epikondil bölgesine yayılması lateral epikondilit kaynaklı ağrıyı da azaltabileceğinden yanlış pozitif değerlendirmelere yol açabilir. Enjeksiyon anatomik işaretlerle veya uygun olgularda ultrason rehberliğinde uygulanabilir.

2. Kortikosteroid Enjeksiyonu

Kortikosteroid enjeksiyonları, lokal inflamatuvar bileşeni ve çevre doku irritasyonunu azaltarak semptomatik rahatlama sağlamayı amaçlar.

• Etkinlik Sınırları: Kontrol grubu içermeyen prospektif bir çalışmada, tek kortikosteroid enjeksiyonu sonrası 1 yıllık takipte ağrı ve fonksiyon skorlarında anlamlı iyileşme bildirilmiştir. Ancak 2025 yılında yayımlanan plasebo kontrollü randomize bir çalışmada, kortikosteroid enjeksiyonu ile serum fizyolojik enjeksiyonu (her iki grupta az miktarda lokal anestezikle birlikte) arasında 3 aylık takipte ağrı ve fonksiyon açısından fark bulunmamış; her iki grupta da zamanla benzer iyileşme gözlenmiştir. Bu bulgu, enjeksiyon sonrası görülen iyileşmenin bir bölümünün hastalığın doğal seyrine veya enjeksiyonun kendisine bağlı olabileceğini düşündürmektedir.
• Komplikasyonlar ve Dikkat Edilmesi Gerekenler: Kortikosteroid enjeksiyonunun uzun dönem başarısını veya hastalığın doğal seyrini değiştirdiğini gösteren yüksek kesinlikte kanıt bulunmamaktadır. Sinir yaralanması, cilt/subkutan dokuda atrofi ve pigment değişikliği gibi lokal komplikasyonlar nedeniyle enjeksiyonlar dikkatli uygulanmalı ve gereksiz tekrarlardan kaçınılmalıdır.

Enjeksiyonun ağrıyı azaltması RTS tanısını destekleyebilir, ancak tek başına kesin tanı koydurmaz ve cerrahi gerekliliğini belirlemez.

Radyal Tünel Sendromu Ameliyatı Ne Zaman Gerekir?

RTS tedavisinde cerrahi girişim ilk basamak seçenek değildir. Tanının klinik temelli olması ve objektif tanısal testlerin sınırlılığı nedeniyle cerrahi kararı titiz bir değerlendirme gerektirir.

Cerrahi dekompresyon genellikle şu koşulların varlığında gündeme gelir:

• Yeterli süre ve uygun biçimde uygulanmış konservatif tedavilere rağmen günlük yaşamı ve mesleki fonksiyonları belirgin kısıtlayan dirençli ağrının sürmesi,
• Ağrının lokalizasyonu ve klinik provokasyon testlerinin (radyal tünel palpasyonu, dirençli supinasyon) tutarlı biçimde RTS tablosunu işaret etmesi,
• Tanısal lokal anestezik enjeksiyona anlamlı geçici yanıt alınması durumunda, bunun klinik tanıyı destekleyen ek bir bulgu olarak değerlendirilmesi,
• Lateral epikondilit, PIN sendromu, servikal radikülopati veya yer kaplayan lezyonlar gibi alternatif tanıların dikkatle dışlanmış veya eşlik eden durumların netleştirilmiş olması.

Radyal Tünel Dekompresyon Ameliyatı Nasıl Yapılır?

Cerrahi tedavinin temel amacı, derin radyal sinir ve PIN üzerindeki potansiyel anatomik bası noktalarının cerrahi olarak serbestleştirilmesidir (dekompresyon).

El cerrahisi pratiğinde ön kolun anatomik yapısına ve cerrahın tercihine göre farklı cerrahi insizyon yaklaşımları (anterior, trans-musküler veya posterior/dorsal yaklaşımlar) kullanılabilir:

• 2026 tarihli sistematik derlemede dorsal yaklaşımlar bazı hasta bildirimli sonuçlarda daha avantajlı görünmüş, buna karşılık volar yaklaşımlarda Frohse arkı düzeyindeki konstriksiyonların daha sık tanımlandığı bildirilmiştir; ancak çalışmaların heterojenliği nedeniyle belirli bir yaklaşımın mutlak üstünlüğü gösterilmiş değildir.Ayrıca volar yaklaşımlarda yüzeyel radyal sinir yaralanması gibi kalıcı komplikasyonların daha sık bildirildiği belirtilmiştir.
• Seçilen cerrahi yaklaşıma göre derin radyal sinir/PIN boyunca klinik açıdan anlamlı potansiyel kompresyon alanları değerlendirilir ve gerekli görülen bölgeler serbestleştirilir:

1. Radiokapitellar Kapsül ve Fibröz Bantlar:Radiokapitellar eklemin önündeki fasyal ve fibröz yapılar kontrol edilir ve gerekirse gevşetilir.
2. Radial Rekürren Damarlar (Leash of Henry): Siniri çaprazlayan radial rekürren damarlar ve çevre fibröz yapılar değerlendirilir; kompresyona katkıda bulunduğu düşünülürse bağlanarak veya koterize edilerek sinir üzerindeki basısı kaldırılabilir.
3. ECRB Tendinöz Kenarı: ECRB kasının derin radyal sinir üzerine bası yapabilecek proksimal tendinöz/fasyal kenarı rahatlatılır.
4. Frohse Arkı (Arcade of Frohse): Frohse arkının fibröz kenarı, sinir üzerinde kompresyon oluşturduğu düşünülen olgularda serbestleştirilir.
5. Supinator Kasının Distal Kenarı: Sinirin supinator kasından çıktığı alt sınır kontrol edilir ve gerekirse gevşetilir.

Cerrahi sonuç; doğru hasta seçimi, tanısal doğruluk, uygun cerrahi yaklaşım ve klinik açıdan anlamlı kompresyon bölgelerinin yeterli dekompresyonundan etkilenir. Ayrıca cerrahi yaklaşım sırasında radyal sinirin ilgili dalları ve motor dallanmalar dikkatle korunmalıdır.

Cerrahi Tedavinin Başarı Oranları ve Beklentiler

RTS cerrahisinin sonuçlarına ilişkin literatür verileri heterojendir:

• Literatürde iyi/mükemmel cerrahi sonuç oranları geniş bir aralıkta bildirilmiştir; çalışmalardaki hasta seçimi, tanı kriterleri ve cerrahi teknik farklılıkları nedeniyle tek bir güvenilir başarı yüzdesi vermek mümkün değildir. Gözlemsel çalışmaları inceleyen bir sistematik derlemede cerrahi etkinlik oranları %67–92, hasta memnuniyeti ise %40–83 arasında bildirilmiştir; ancak daha düşük başarı bildiren seriler de mevcuttur.
• Sonuçları etkileyebilecek faktörler arasında tanısal doğruluk, eşlik eden lateral epikondilit veya diğer patolojiler ve önceki cerrahiler yer alır. Bazı serilerde işçi tazminatı veya medikolegal süreçler daha düşük sonuçlarla ilişkilendirilmiş olsa da bu ilişki tüm çalışmalarda tutarlı değildir.
• RTS cerrahisinin sonucu karpal tünel dekompresyonu kadar öngörülebilir değildir; bu nedenle hastaya ameliyat öncesinde ağrının tamamen ortadan kalkmayabileceği ve iyileşmenin aylar sürebileceği açık biçimde anlatılmalıdır.

Ameliyat Sonrası İyileşme Süreci

RTS cerrahisi sonrasında doku iyileşmesi ve fonksiyonel toparlanma kişiden kişiye değişkenlik gösterir:

• 0–2 Hafta (Erken Yara İyileşmesi): Cerrahi kesi pansuman veya yumuşak bir atel ile korunabilir. Cerrahi tekniğe ve doku durumuna göre erken kontrollü el, el bileği ve dirsek hareketlerine başlanabilir. Dikişler kullanılan sütür tipine göre genellikle 10–14 gün içinde kontrol edilir veya alınır.
• 2–6 Hafta (Kademeli Hareket Dönemi): Atel kullanımı cerrahi yaklaşıma ve iyileşme durumuna göre azaltılabilir veya sonlandırılabilir. Dirsek ve ön kol hareket açıklığı egzersizlerine başlanır; el terapisi eşliğinde aşırı direnç uygulamadan hafif günlük aktivitelere geçilir.
• 6–12 Hafta (Fonksiyonel Toparlanma): Ön kol rotasyonları ve kavrama kuvvetini desteklemeye yönelik kademeli egzersizler uygulanır. İşe dönüş zamanlaması cerrahi yaklaşım, ağrı düzeyi, dominant el kullanımı ve mesleğin fiziksel gereksinimlerine göre bireyselleştirilir.
• 3–6 Ay (İleri Fonksiyonel Kazanım): İleri fonksiyonel toparlanma ve daha yüksek yük gerektiren aktivitelere kademeli dönüş dönemidir. Derin ön kol hassasiyeti ve ağrıdaki düzelme aylar boyunca devam edebilir; bazı hastalarda rezidüel semptomlar kalabilir.

Ne Zaman Bir El Cerrahına Başvurmalısınız?

Aşağıdaki durumlarda lateral dirsek ve ön kol anatomisinin ayrıntılı değerlendirilmesi için bir el cerrahisi uzmanına başvurulması önerilir:

• Lateral dirsek ve ön kolda haftalardır süren, dinlenmeyle geçmeyen derin ağrı varlığında,
• Standart lateral epikondilit tedavilerine rağmen belirgin düzelme sağlanamadığında,
• Parmak veya başparmak ekstansiyonunda yeni gelişen objektif güç kaybı fark edildiğinde (bu durum PIN nöropatisi veya daha proksimal radyal sinir lezyonu açısından gecikmeden değerlendirilmelidir),
• Günlük yaşamda tornavida çevirme, kavanoz açma veya anahtar kullanma gibi ön kol rotasyonu gerektiren eylemler ağrı nedeniyle zorlaştığında,
• Dirsek çevresine alınan bir travma, kırık veya çıkık sonrasında ön kol ağrısı kalıcı hale geldiğinde.

Referanslar

1. Hones, K.M., Cueto, R.J., Ndjonko, L.C. et al. “Establishing the diagnosis of radial tunnel syndrome: a systematic review of published clinical series.” Eur J Orthop Surg Traumatol 34, 2813–2821 (2024).
2. Wolf JM, Patel R, Ghosh K. “Radial Tunnel Syndrome: Review and Best Evidence. “J Am Acad Orthop Surg. 2023;31(15):813–9.
3. Rosenbaum, R. (1999), “Disputed radial tunnel syndrome.” Muscle Nerve, 22: 960-967.
4. Huisstede B, Miedema HS, van Opstal T, de Ronde MT, Verhaar JA, Koes BW. “Interventions for treating the radial tunnel syndrome: a systematic review of observational studies.”J Hand Surg Am. 2008;33(1):72.e1-72.e10.
5. Estaji F, Daliri M, Hashemi S, Moradi A. “Investigating the Effect of Triamcinolone Local Injection on Clinical Outcomes of Patients With Radial Tunnel Syndrome: A Placebo-Controlled Clinical Trial.” J Hand Surg Am. 2025 Feb;50(2):164-172

Radyal Tünel Sendromu Hakkında Sıkça Sorulan Sorular

UYARI: Bu içerik, el cerrahisi ile ortopedi ve travmatoloji alanında genel bilgilendirme sağlamak amacıyla hazırlanmıştır. Burada yer alan bilgiler tanı koyma veya tedavi planlama amacı taşımaz. Her hastanın klinik durumu farklıdır ve kesin tanı, fizik muayene, görüntüleme yöntemleri ve uzman hekim değerlendirmesi ile konulmalıdır. Sağlık sorunlarınız için mutlaka yetkili bir sağlık kuruluşuna başvurunuz.

Son Güncellenme Tarihi: 05.10.2026